Hoya arnottiana

Hoya arnottiana to imponujący gatunek pochodzący z tropikalnych, górskich regionów Himalajów – przede wszystkim Nepalu, Sikkimu i Górnego Assamu. Po raz pierwszy został opisany przez Wighta w 1834 roku w „Contributions to the Flora of India”. Rośnie tam na wysokościach od 300 do 915 m n.p.m., gdzie mgły leśne i monsunowe bryzy tworzą idealne warunki dla bujnej, wilgociolubnej roślinności.

Opis botaniczny

To silnie rosnąca, korzeniąca się i wspinająca roślina, znacznie bardziej ekspansywna niż np. Hoya acuta. Jej liście są mięsiste, szeroko jajowate do eliptycznych, o wyraźnie zaznaczonych nerwach, zupełnie gładkie i pozbawione owłosienia. Długość blaszki liściowej sięga nawet 8 cali, a ogonki liściowe mają od 0,5 do 1 cala długości. Liście są błyszczące, średnio- do jasnozielonych, o ostrych zakończeniach.

Kwiaty zebrane są w kuliste baldachy, z reguły po 10 sztuk. Korona kwiatowa ma kremowo-żółty kolor, z miękko owłosioną (puberulentną) powierzchnią wewnętrzną i wyraźnie odgiętymi płatkami. Korona wewnętrzna (corona staminea) jest biała, szeroko jajowata, zagłębiona od góry i ma krótki, ostry kąt wewnętrzny. Wyróżniającą cechą jest fakt, że wierzchołki płatków korony są uniesione wyżej niż środek kwiatu, co nadaje mu miseczkowaty wygląd. Kwiaty wydzielają przyjemny, delikatny zapach.

Uprawa i obserwacje ogrodników

Hoya arnottiana jest uważana za łatwiejszą w uprawie niż niektóre bardziej wymagające gatunki, jak Hoya macgillivrayi czy Hoya megalaster. Szybciej rozpoczyna wzrost i chętniej kwitnie, chociaż częstość kwitnienia może być bardzo zależna od warunków – światła, wilgotności, temperatury i wysokości nad poziomem morza. Wspomniany w źródłach Geoff Dennis zaobserwował, że hoye z górskich dolin Wysp Salomona nie kwitły po przeniesieniu na wybrzeże – co podkreśla, jak ważne są warunki siedliskowe.