Hoya australis

Poznajmy jeden z najbardziej znanych gatunków hoyi

Hoya australis, opisana po raz pierwszy przez Roberta Browna w 1830 roku, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych hoyi – zarówno wśród botaników, jak i kolekcjonerów roślin. Jej nazwa „australis” odnosi się do miejsca pochodzenia – północno-wschodniej Australii – choć z czasem odkryto jej występowanie także w regionach takich jak Fidżi, Samoa, Nowa Gwinea, Moluki, Wyspy Salomona czy Bismarck.

Morfologia: mięsiste liście i pachnące kwiaty

Hoya australis to naga, sukulentowa pnącza lub epifit o skórzastych, mięsistych liściach na krótkich ogonkach. Liście są zwykle jajowato odwrotnie jajowate do niemal okrągłych, u nasady zaokrąglone lub lekko sercowate, z wierzchołkiem tępym lub krótko zaostrzonym. Osiągają 5–8 cm długości. Cała roślina jest lśniąco zielona, często bardzo ciemna.

Kwiaty są zebrane w proste baldachy osadzone na szypułkach wyrastających w kątach ogonków liściowych. Pojedyncze kwiaty mają do 1,2 cm średnicy. Korona kwiatu jest śnieżnobiała z różowym środkiem, a poszczególne płatki szeroko rozpostarte, nieodgięte, prawie gładkie, jedynie przy brzegach delikatnie brodawkowate. Segmenty korony wewnętrznej (czyli korony) są silnie rozszerzone w poziome, lekko miseczkowate płytki. Ich zewnętrzne brzegi są bardzo tępe, wewnętrzne – wyciągnięte w ostrza i zakrzywione ku środkowi, a grzbiety wyraźnie dwugarbne – cecha, która dała podstawę jednej z późniejszych nazw synonimicznych: Hoya bicarinata A. Gray.