Hoya lauterbachi

Opis

Hoya lauterbachii K. Sch. to liana, która w przeciwieństwie do większości przedstawicieli rodzaju jest owłosiona. Dość cienkie, jednokomórkowe, skręcone włoski tworzą miękkie owłosienie na młodych, walcowatych pędach oraz – w szczególności – na spodniej stronie liści. Liście te mają ogonki długości 2–3 cm, ich kształt jest podłużny, eliptyczny, czasami odwrotnie jajowato-eliptyczny; są krótko i ostro zakończone, u nasady zaokrąglone i mięsiste.

Zwisające, baldachowate kwiatostany są zwykle cztero-kwiatowe; osadzone są na szypule długości do 10 cm, same kwiaty również osadzone są na dość długich szypułkach (do 8 cm). Cienkie szypułki kwiatowe, podobnie jak szypuły kwiatostanowe, są na ogół owłosione. Kielich mierzy około 1 cm długości, działki kielicha są trójkątno-jajowate do podłużnych i ostre.

Korona kwiatowa jest czaszowata, ma do 7,5 cm średnicy; jest gęsto, aksamitnie owłosiona z obu stron. We wnętrzu ma kolor ciemnoczerwono-brązowy, na zewnątrz – szmaragdowozielony, co tworzy bardzo żywy kontrast – bez wątpienia mamy tu do czynienia z jednym z najpiękniejszych efektów kwiatowych.

Aparat zapylający, czyli gynostegium, zajmuje dno kwiatu; ma 15 mm średnicy. Łuski korony są mięsiste, z przodu nieco wklęsłe i dziobkowato naciągnięte nad główkę znamienia. Pręciki posiadają dość wyraźne, błoniaste, śnieżnobiałe przydatki.

Dr Lauterbach odnalazł tę roślinę 10 listopada 1890 roku nad rzeką Gogol.

Do tej pory nie znaleziono innego gatunku, który charakteryzowałby się takimi rozmiarami kwiatów, ani w Nowej Gwinei, ani nigdzie indziej we wschodniej Azji. Miejmy nadzieję, że roślina ta zostanie ponownie odnaleziona i sprowadzona do Niemiec przez ekspedycję, która niebawem uda się do Kaiser-Wilhelmslandu pod kierownictwem dr Lauterbacha.